വിജന വീഥിയിൽ
തരളമോർമ്മതൻ
പഴയ പൂവുകൾ
കൊഴിഞ്ഞു വീഴവേ
പതിയെ ഞാനതിൻ
ഇതളൊരെണ്ണമെൻ
ഹൃദയ തന്ത്രിയിൽ
ചേർത്തുവയ്ക്കവേ
നനുത്ത പീലിയാൽ
അതീവ നോവിനെ
തഴുകിയാറ്റുവാൻ
വ്യഥിത മിഴിയുമായി
ഹൃദയ രാഗമേ
നീ വരുന്നപോൽ
അഴിഞ്ഞ വാക്കിലെ
പൊഴിഞ്ഞ പൂമണം
തിരികെ നൽകുവാൻ
കുളിർത്ത കാറ്റുപോൽ
നനഞ്ഞ് മാഘമായി
നീ വരുന്നപോൽ
പതിര് കൊയ്തൊരീ
കനവു പാടത്തിൽ
കതിരു പൂക്കാത്ത
നോവു പാടത്തിൽ
വെട്ടമൊരു തരി നീ
കൊത്തിയെത്തുന്നപോൽ…..
– ജയേഷ് വ്ളാത്താങ്കര












