യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച്
കവിതയെഴുതുന്നതും
ഒരു യുദ്ധമാണ്.
മിസൈല് വീഴുമ്പോലെ
വാക്കുകള് യഥാ അര്ത്ഥത്തില്
വീഴണമെന്നില്ല.
ട്രെന്റുകള് ധ്വനികളാകണമെന്നില്ല.
അനുസ്വാരങ്ങള്
അഭയകേന്ദ്രങ്ങളിലെ
കുഞ്ഞുങ്ങളാകണമെന്നില്ല.
ചില്ലക്ഷരങ്ങളില്
കീഴടക്കത്തിന്റെ
കൊടികള് പാറണമെന്നില്ല.
തെറ്റിക്കിടക്കുമര്ത്ഥങ്ങള്ക്കു മേലെ
എപ്പോഴുമൊരണുബോംബ്
പതിക്കാം.
ഓടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും
വൃദ്ധമനസ്സു പോലെ
പിന്നറ്റത്തെ വാലിലെ തീ
എരിച്ചുകളഞ്ഞേക്കാം
സ്വപ്നങ്ങളേയും.
യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കവിതയില്
ഒരിക്കലും തെളിഞ്ഞു കാണില്ല
സൂര്യനെ.
നിലാവിനേയും.
ഒഴുകും ചോരപ്പുഴയില്
വീണുപൊട്ടും
പിന്നെയും മേഘങ്ങള്.
മഴയെന്നാകും
തീ.
കവിതയൊരു
തീയാകും വരെ.
– രാജന്. സി. എച്ച്.
