അമ്മ പുമുഖത്തിരുന്നു പറഞ്ഞു,
“നാളെ ഗരുഡൻ വരുമ്പോൾ എൻ്റെ ജീവനെടുക്കും.”
മാളത്തിൽ നിന്നും തലയിട്ടു നോക്കിയ പാമ്പ്
തിരികെ മാളത്തിലേക്കു പോയി.
ഒരു വഴി പോക്കൻ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു
” തണുത്ത കാറ്റിൽ ആത്മാവ് പിടയും ”
അന്നു പാതി രാത്രിയിൽ ഒരു തവള ഉറക്കെ കരഞ്ഞു.
ആരും പുഷ്പങ്ങൾ മണത്തില്ല.
തേൻ ഇറ്റു വീണതുമില്ല.
ഉറുമ്പുകൾ എവിടേയോ പോയി.
ഒടുവിൽ ഗരുഡൻ വന്നു.
അമ്മയെ തൊട്ടു തലോടി.
അമ്മയുടെ കാലുകളിൽ കൊക്കുകൊണ്ട് ഉരുമി.
ചെവികളിൽ എന്തോ മന്ത്രിച്ചു.
പിന്നെ പറന്നുപോയി.
– അനിൽ വൈശാഖം
ചിറകുവിരിച്ചു പറക്കാൻ കൊതിക്കുന്ന ചിത്രശലഭങ്ങളേ എൻ്റെ നിറമുള്ളതൂവൽ നെയ്ത നെയ്ത്തുകാരനായ നിങ്ങളും ഇളം ചുണ്ടു പിളർത്തി ചോര വാകാട്ടി കൊഞ്ചിക്കരഞ്ഞ് ഭൂമിയിലേക്ക് വന്ന പനിനീർ മണമുള്ള കുഞ്ഞേ...
ഹൃദയം, മനസ്സ് രണ്ടു ഭാഗങ്ങളാണ് സ്ത്രീ പുരുഷൻ ധനാത്മകവും, ഋണാത്മകവും മനസ്സൊരു തടവറയാണ് എന്തിനും അല്ല, ഇല്ല എന്ന നിഷേധി ഹൃദയം ലോലമാണ് സുന്ദര ഗുണമുള്ളതാണ് ഈശ്വരനും,...
തുഴയും തോറും ചുഴികളിലുഴറും കരിനീരാളിക്കൈകൾ ശക്തം മഞ്ഞിൽ മൂടി, മഴയിൽ മുങ്ങി പാഴ്ക്കനവാകും തീരമിതല്ലോ ശോഭിതമെന്നു പറഞ്ഞു രസിക്കാൻ വാടിക്കരിയും പൂവുകൾ മാത്രം വിജനതയില്ലീ തീരത്തൊട്ടും വെകിളിപിടിച്ച...
യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് കവിതയെഴുതുന്നതും ഒരു യുദ്ധമാണ്. മിസൈല് വീഴുമ്പോലെ വാക്കുകള് യഥാ അര്ത്ഥത്തില് വീഴണമെന്നില്ല. ട്രെന്റുകള് ധ്വനികളാകണമെന്നില്ല. അനുസ്വാരങ്ങള് അഭയകേന്ദ്രങ്ങളിലെ കുഞ്ഞുങ്ങളാകണമെന്നില്ല. ചില്ലക്ഷരങ്ങളില് കീഴടക്കത്തിന്റെ കൊടികള് പാറണമെന്നില്ല. തെറ്റിക്കിടക്കുമര്ത്ഥങ്ങള്ക്കു...
എന്നും കാണുവാൻ ആശിച്ചതിനാലാണ് ഇതേ വഴിയോരത്തു ഞാൻ നിന്നെയും കാത്തു നിന്നിരുന്നത് നിന്നോട് എനിക്കുള്ള അമിതമാം സ്നേഹത്തിൻ്റെ അടയാളമായി നിൻ്റെ മൊബൈൽ ഫോണിലേക്കു എൻ്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ...
വിജന വീഥിയിൽ തരളമോർമ്മതൻ പഴയ പൂവുകൾ കൊഴിഞ്ഞു വീഴവേ പതിയെ ഞാനതിൻ ഇതളൊരെണ്ണമെൻ ഹൃദയ തന്ത്രിയിൽ ചേർത്തുവയ്ക്കവേ നനുത്ത പീലിയാൽ അതീവ നോവിനെ തഴുകിയാറ്റുവാൻ വ്യഥിത മിഴിയുമായി...
