കുന്നു കയറി കിതക്കുമ്പോൾ
ദൂരെക്കണ്ട മരത്തിൻ്റെ ചില്ലകൾ
കൈ കാട്ടി വിളിച്ചില്ല
ആയുസ്സെടുക്കാൻ വരുന്ന ആരാച്ചാരാണെന്ന് ഓർത്താവും
തിളക്കുന്ന വേനലിൽ പുൽനാമ്പുകളോട് ഒരു പഴുത്തില വീഴ്ത്തി
വർത്തമാനം പറയുന്ന കണ്ടു
തലയനക്കിയ പുൽനാമ്പിൻ്റെ ഓരം പറ്റി
പഴുത്തില ചോദിച്ചു
എന്തൊരു വെയിലാ അല്ലേ
ങൂം എന്നു മാത്ര മൂളി പുൽനാമ്പ് തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു
മരത്തിൻ്റെ വേരുകൾ പൊങ്ങിയ മണ്ണിൽ
ചവിട്ടി ഞാൻ കടന്നുപോകുമ്പോൾ
മരച്ചില്ലകൾ തപസ്സു ചെയ്ത്
മന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നു സഹനാവവതു
സഹനൌ ഭുനക്തു
– സത്യ ഭായ്
ചിറകുവിരിച്ചു പറക്കാൻ കൊതിക്കുന്ന ചിത്രശലഭങ്ങളേ എൻ്റെ നിറമുള്ളതൂവൽ നെയ്ത നെയ്ത്തുകാരനായ നിങ്ങളും ഇളം ചുണ്ടു പിളർത്തി ചോര വാകാട്ടി കൊഞ്ചിക്കരഞ്ഞ് ഭൂമിയിലേക്ക് വന്ന പനിനീർ മണമുള്ള കുഞ്ഞേ...
ഹൃദയം, മനസ്സ് രണ്ടു ഭാഗങ്ങളാണ് സ്ത്രീ പുരുഷൻ ധനാത്മകവും, ഋണാത്മകവും മനസ്സൊരു തടവറയാണ് എന്തിനും അല്ല, ഇല്ല എന്ന നിഷേധി ഹൃദയം ലോലമാണ് സുന്ദര ഗുണമുള്ളതാണ് ഈശ്വരനും,...
തുഴയും തോറും ചുഴികളിലുഴറും കരിനീരാളിക്കൈകൾ ശക്തം മഞ്ഞിൽ മൂടി, മഴയിൽ മുങ്ങി പാഴ്ക്കനവാകും തീരമിതല്ലോ ശോഭിതമെന്നു പറഞ്ഞു രസിക്കാൻ വാടിക്കരിയും പൂവുകൾ മാത്രം വിജനതയില്ലീ തീരത്തൊട്ടും വെകിളിപിടിച്ച...
യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് കവിതയെഴുതുന്നതും ഒരു യുദ്ധമാണ്. മിസൈല് വീഴുമ്പോലെ വാക്കുകള് യഥാ അര്ത്ഥത്തില് വീഴണമെന്നില്ല. ട്രെന്റുകള് ധ്വനികളാകണമെന്നില്ല. അനുസ്വാരങ്ങള് അഭയകേന്ദ്രങ്ങളിലെ കുഞ്ഞുങ്ങളാകണമെന്നില്ല. ചില്ലക്ഷരങ്ങളില് കീഴടക്കത്തിന്റെ കൊടികള് പാറണമെന്നില്ല. തെറ്റിക്കിടക്കുമര്ത്ഥങ്ങള്ക്കു...
എന്നും കാണുവാൻ ആശിച്ചതിനാലാണ് ഇതേ വഴിയോരത്തു ഞാൻ നിന്നെയും കാത്തു നിന്നിരുന്നത് നിന്നോട് എനിക്കുള്ള അമിതമാം സ്നേഹത്തിൻ്റെ അടയാളമായി നിൻ്റെ മൊബൈൽ ഫോണിലേക്കു എൻ്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ...
വിജന വീഥിയിൽ തരളമോർമ്മതൻ പഴയ പൂവുകൾ കൊഴിഞ്ഞു വീഴവേ പതിയെ ഞാനതിൻ ഇതളൊരെണ്ണമെൻ ഹൃദയ തന്ത്രിയിൽ ചേർത്തുവയ്ക്കവേ നനുത്ത പീലിയാൽ അതീവ നോവിനെ തഴുകിയാറ്റുവാൻ വ്യഥിത മിഴിയുമായി...
