കുന്നു കയറി കിതക്കുമ്പോൾ
ദൂരെക്കണ്ട മരത്തിൻ്റെ ചില്ലകൾ
കൈ കാട്ടി വിളിച്ചില്ല
ആയുസ്സെടുക്കാൻ വരുന്ന ആരാച്ചാരാണെന്ന് ഓർത്താവും
തിളക്കുന്ന വേനലിൽ പുൽനാമ്പുകളോട് ഒരു പഴുത്തില വീഴ്ത്തി
വർത്തമാനം പറയുന്ന കണ്ടു
തലയനക്കിയ പുൽനാമ്പിൻ്റെ ഓരം പറ്റി
പഴുത്തില ചോദിച്ചു
എന്തൊരു വെയിലാ അല്ലേ
ങൂം എന്നു മാത്ര മൂളി പുൽനാമ്പ് തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു
മരത്തിൻ്റെ വേരുകൾ പൊങ്ങിയ മണ്ണിൽ
ചവിട്ടി ഞാൻ കടന്നുപോകുമ്പോൾ
മരച്ചില്ലകൾ തപസ്സു ചെയ്ത്
മന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നു സഹനാവവതു
സഹനൌ ഭുനക്തു
– സത്യ ഭായ്
വിജന വീഥിയിൽ തരളമോർമ്മതൻപഴയ പൂവുകൾ കൊഴിഞ്ഞു വീഴവേപതിയെ ഞാനതിൻഇതളൊരെണ്ണമെൻഹൃദയ തന്ത്രിയിൽചേർത്തുവയ്ക്കവേ നനുത്ത പീലിയാൽ അതീവ നോവിനെതഴുകിയാറ്റുവാൻവ്യഥിത മിഴിയുമായിഹൃദയ രാഗമേനീ വരുന്നപോൽ അഴിഞ്ഞ വാക്കിലെപൊഴിഞ്ഞ പൂമണം തിരികെ നൽകുവാൻകുളിർത്ത...
ശബ്ദം നിലച്ചൊരു പൊൻവീണഒരിക്കൽ മീട്ടിയ രാഗങ്ങളോരോന്നായി അന്തരംഗത്തിൽ മൂകമായി തീർത്തൊരു കാർമേഘം,പെയ്തു തീരാത്തൊരു കർക്കിടക മഴയായി, ഓർമ്മകൾ തീർത്തൊരു മഹാപ്രഹേളിക മനസ്സിൽ,ശ്രുതിലയ രാഗങ്ങൾ ആലപിച്ചവരോരുത്തരും ഒരുനാൾ പലവഴിയായി...
അലറുന്ന പീരങ്കി തൻ ഗർജ്ജനത്താൽഅമരുന്നു ഭൂമിതൻ ശാന്തി മന്ത്രം.ചടുലമാം കാൽവെപ്പിലുലയുന്നു പാതകൾചിതറുന്ന രക്തത്താൽ ചുവക്കുന്നു മണ്ണ്. അമ്മതൻ കണ്ണീരിലുപ്പുകലരുന്നുഅനാഥരാം മക്കൾ തൻ വിലാപം മാത്രംസ്വപ്നങ്ങൾ ചുട്ടെരിച്ച ചാരത്തിൻ...
ഹൃദയം തൊട്ട നാളിൽ നിൻ്റെ ആനന്ദം കണ്ടറിഞ്ഞതാണ് അതിനാലാണ് നിന്നെയറിയാൻ നിൻഗൃഹത്തിൽ ഞാൻ നിത്യ സന്ദർശകനായത് ഒരിക്കലും പ്രകാശിക്കാത്ത നിന്മുഖം പ്രകാശിച്ചു തുടങ്ങിയത് എൻ്റെ വരവിലാണെന്നു നീ...
മുത്തശ്ശിമാരെന്നോ പറഞ്ഞ അർത്ഥമില്ലാ വിലക്കുകൾ അമ്മ ചൊല്ലുമ്പോൾ കലഹം മറുപടിയായിടും യാത്ര പോകും വീട്ടുകാർക്ക് കാണാൻ കൊള്ളാത്ത സാധനം ചൂലാണെന്നുറപ്പിച്ചു മനസ്സിലാപത്തു നിനച്ചിടും കൽപവൃക്ഷമാം തെങ്ങിൻ്റെ ഓലപ്പീലികളെ...
