പുലരിയുടെ മന്ദമാരുതൻ വീടിൻ്റെ മുറ്റത്ത് തഴുകി കടന്നപ്പോൾ സുനിത ഉമ്മറക്കോലയിൽ ചേട്ടൻ്റെ വരവും കാത്തിരുന്നു.
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മുകുന്ദൻ പിള്ള ആ പഴയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ഇറങ്ങി. കൈയ്യിൽ നിറയെ തുണികളും മരുന്നുകളുമടങ്ങിയ വലിയൊരു ബാഗ്. പഴയതുപോലെ തളർന്ന ശരീരമല്ല ഇന്ന് അയാൾക്ക് മറിച്ച് തൻ്റെ കുടുംബത്തിന് താങ്ങാവാൻ കഴിയുമെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തിൻ്റെ കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു.
മാറ്റത്തിൻ്റെ കാറ്റ്
ഡോക്ടറുടെ ക്ലിനിക്കിലെ ജോലി മുകുന്ദൻ്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ചു.
സെക്യൂരിറ്റി യൂണിഫോമിന് പകരം മാന്യമായ വസ്ത്രം ധരിച്ച് ഓഫീസിലിരിക്കുമ്പോൾ, തൻ്റെ അറിവിനും വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും ലഭിച്ച അംഗീകാരമോർത്ത് അയാൾ അഭിമാനിച്ചു.
ആദ്യത്തെ മാസത്തെ ശമ്പളം കൈപ്പറ്റിയപ്പോൾ മുകുന്ദൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അത് വെറുമൊരു ശമ്പളമായിരുന്നില്ല. തൻ്റെ അഞ്ച് പെങ്ങന്മാരുടെ സ്വപ്നങ്ങളും അമ്മയുടെ മരുന്നുകളും അച്ഛൻ്റെ ചികിത്സയുമായിരുന്നു ആ നോട്ടുകെട്ടുകളിൽ.
വീട്ടിലെ സ്വീകരണം
നാട്ടിലെ ആ പഴയ ഓടിട്ട വീടിന് മുന്നിൽ മുകുന്ദൻ എത്തുമ്പോൾ സന്ധ്യാസമയം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മുറ്റത്ത് തുണി വിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഇളയ പെങ്ങൾ മുകുന്ദനെ കണ്ട് അമ്പരന്നു.
അമ്മേ… മുകുന്ദേട്ടൻ വന്നു. അവളുടെ വിളി കേട്ട് അകത്തുനിന്നും എല്ലാവരും ഓടി വന്നു.
അവളുടെ നയനങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ആ ആഹ്ളാദവും വേദനയും ചേർന്ന ഭാവസമ്പത്ത് ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ തന്നെ അനവധി കഥകൾ പറഞ്ഞു തീർത്തു.
രോഗശയ്യയിലായിരുന്ന അമ്മ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ മകനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അച്ഛൻ പഴയതുപോലെ തന്നെ ജനലഴികളിലൂടെ ദൂരേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്, പക്ഷേ മകൻ്റെ സാമീപ്യം ആ മനസ്സിലൊരിത്തിരി വെളിച്ചം നൽകിയതുപോലെ തോന്നി.
ബാഗ് തുറന്ന് ഓരോരുത്തർക്കും കരുതിയ സമ്മാനങ്ങൾ അയാൾ നൽകി.
പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ പെങ്ങന്മാരുടെ കണ്ണുകളിൽ വിരിഞ്ഞ ആ തിളക്കം മുകുന്ദൻ ആവോളം ആസ്വദിച്ചു. ഇത്രയും കാലം താൻ അനുഭവിച്ച പട്ടിണിയും നഗരത്തിലെ കഠിനാധ്വാനവും ആ ചിരിക്ക് മുന്നിൽ ഒന്നുമല്ലെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.
പുതിയൊരു തുടക്കം
രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഉറങ്ങാൻ പോയപ്പോൾ മുകുന്ദൻ അമ്മയുടെ അരികിലിരുന്നു.
അമ്മേ… ഇനി ആരും പട്ടിണി കിടക്കില്ല. അച്ഛനെ നമുക്ക് നല്ലൊരു ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോകാം. പെങ്ങന്മാരുടെ പഠിത്തവും കല്യാണവുമെല്ലാം എനിക്ക് നടത്തണം.
ദൈവം സഹായിച്ച് എനിക്കിപ്പോൾ നല്ലൊരു ജോലിയുണ്ട്.
അമ്മ മുകുന്ദൻ്റെ തലയിൽ തലോടി.
എൻ്റെ മകൻ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇനി നീ സമാധാനമായി ഉറങ്ങിക്കോ.
അന്ന് രാത്രി ആ പഴയ വീടിൻ്റെ വരാന്തയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ മുകുന്ദന് ഒരു വലിയ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ തോന്നി.
വരാന്തയിലെ കോൺക്രീറ്റ് തൂണുകളിൽ ചാരിനിന്ന് കരഞ്ഞ ആ പഴയ കാലം ഒരു ദുസ്വപ്നം പോലെ മറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. അയാൾ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു കാവൽക്കാരനല്ല തകർന്നുപോയ ഒരു കുടുംബത്തെ കൂട്ടിയിണക്കിയ യഥാർത്ഥ നായകനാണ്.
തുടരും….
– ശ്യാമള ഹരിദാസ്
