സൈലന്റ് വൈബ്സ്

അവരുടെ ബന്ധം വളർന്നത് ഫോൺ കോളുകളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് Spotify ലിസ്റ്റുകൾ പരസ്പരം ഷെയർ ചെയ്തുകൊണ്ടും ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിലെ മീമുകൾ അയച്ചുകൊണ്ടുമാണ്. ഒരാളുടെ മൂഡ് ശരിയല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ വെറുമൊരു “ഹായ്” മതിയായിരുന്നു അവർക്ക്.

കലൂരിലെ ആ കൊച്ചു കഫേയിൽ അവർ ഇരിക്കുമ്പോൾ പുറത്ത് നല്ല മഴയായിരുന്നു. നിതിൻ തൻ്റെ ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗ് അരികിലേക്ക് മാറ്റി വെച്ചു.

“സത്യം പറഞ്ഞാൽ, മെട്രോയിൽ വെച്ച് നീ സംസാരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും പാനിക് ആയിപ്പോയി,” നിതിൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ആരെങ്കിലും ഒക്കെ ഇങ്ങനെ പരിചയപ്പെടാറുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.”

അഞ്ജലി തൻ്റെ കാപ്പിയിൽ പഞ്ചസാര ചേർക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു, “എനിക്കും അറിയില്ല. പക്ഷേ ആ ബുക്ക് കണ്ടപ്പോൾ ചോദിക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ചിലപ്പോൾ ചില കണക്ഷനുകൾ അങ്ങനെയാണ്, ലോജിക് നോക്കാറില്ല.”

അവരുടെ ബന്ധത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത പരസ്പരം നൽകിയിരുന്ന പേർസണൽ സ്പേസ് ആയിരുന്നു. ഒരാൾ ബിസി ആണെങ്കിൽ മറ്റേയാൾ പരാതിപ്പെട്ടില്ല.

അഞ്ജലിക്ക് ഓഫീസിൽ ഒരു മോശം ദിവസം ഉണ്ടായപ്പോൾ, നിതിൻ ഒരു വലിയ പ്രസംഗം നടത്തുന്നതിന് പകരം അവൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ‘ഡാർക്ക് ചോക്ലേറ്റ്’ ഒരു സ്വിഗ്ഗി ഡെലിവറി ആയി അയച്ചു കൊടുക്കും. അവർ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അത് വളരെ അർത്ഥവത്തായിരുന്നു. ഭാവിയിലെ വീടിനെക്കുറിച്ചോ കല്യാണത്തെക്കുറിച്ചോ ആയിരുന്നില്ല ചർച്ച, മറിച്ച് അവരുടെ ഭയങ്ങളെക്കുറിച്ചും സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും ആയിരുന്നു. 

മട്ടാഞ്ചേരിയിലെ പുരാതനമായ തെരുവുകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവിടെ ടൂറിസ്റ്റുകളുടെ തിരക്കില്ലായിരുന്നു. നിശബ്ദത അവർക്കിടയിൽ ഒരു ഭാരമായി തോന്നിയില്ല.
“നിതിൻ, നിനക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ നമ്മൾ വെറുതെ സമയം കളയുകയാണെന്ന്?” അഞ്ജലി പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.

നിതിൻ നടത്തം നിർത്തി അവളെ നോക്കി. “എന്തുകൊണ്ട്?”

“അല്ല, നമ്മൾ തമ്മിൽ വലിയ പ്രോമിസുകൾ ഒന്നുമില്ലല്ലോ. നോർമൽ റിലേഷൻഷിപ്പുകളിൽ കാണുന്ന ആ ഒരു ഇൻറ്റൻസിറ്റി നമുക്കിടയിൽ ഉണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയമാണ്.”

നിതിൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “അഞ്ജലി, പ്രണയം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എപ്പോഴും കരച്ചിലും ബഹളവും ആയിരിക്കണം എന്ന് നിർബന്ധമുണ്ടോ? എനിക്ക് നിന്നോടൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ വലിയൊരു സമാധാനം കിട്ടുന്നുണ്ട്. ലോകം മുഴുവൻ ഓടുമ്പോൾ എനിക്ക് നിൻ്റെ കൂടെ ഒന്ന് നിൽക്കാൻ തോന്നുന്നുണ്ട്. ഇതിലും വലിയ എന്ത് ഇൻറ്റൻസിറ്റിയാണ് വേണ്ടത്?”

അന്ന് ആദ്യമായി നിതിൻ അവളുടെ വിരലുകൾക്കിടയിലേക്ക് തൻ്റെ വിരലുകൾ കോർത്തു പിടിച്ചു. അത് വളരെ സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. ഒരു സിനിമയിലെ സ്ലോ മോഷൻ സീൻ പോലെയല്ല, മറിച്ച് ഒരു പഴയ സുഹൃത്തിനെ തിരിച്ചു കിട്ടിയത് പോലെ.
പ്രണയം എന്നത് ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരാളെ മാറ്റാനുള്ള ലൈസൻസ് അല്ലെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. അഞ്ജലിക്ക് അവളുടെ കരിയറും നിതിന് അവൻ്റെ ഹോബികളും ഒരുപോലെ പ്രധാനമായിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ ‘I’ എന്നതും ‘We’ എന്നതും കൃത്യമായി ബാലൻസ് ചെയ്യപ്പെട്ടു.

രണ്ടാഴ്ചയായി അഞ്ജലി ഒരു വലിയ പ്രോജക്റ്റിൻ്റെ തിരക്കിലായിരുന്നു. ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ അവളിലെ ക്ഷമ നശിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിൽ വെച്ച് കാണാമെന്ന് നിതിൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

“എനിക്ക് പറ്റില്ല നിതിൻ, നീ മനസ്സിലാക്കണം. ഞാൻ ടയേർഡ് ആണ്,” അവൾ ഫോണിലൂടെ അല്പം കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“എനിക്കറിയാം നീ ബിസി ആണെന്ന്, പക്ഷേ ഒരു പത്ത് മിനിറ്റ് കാണുന്നത് നിനക്കും ഒരു റിലാക്സേഷൻ ആയിരിക്കില്ലേ?” നിതിൻ്റെ മറുപടി അവളെ ചൊടിപ്പിച്ചു.

“എനിക്ക് എപ്പോഴാണ് റിലാക്സേഷൻ വേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയാം. നീ എന്നെ കൺട്രോൾ ചെയ്യാൻ നോക്കണ്ട.”

ഒരു നിമിഷം ഫോണിൻ്റെ മറുതലയ്ക്കൽ നിശബ്ദത പടർന്നു. നിതിൻ പതുക്കെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. പിന്നീട് മൂന്ന് ദിവസം അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചില്ല.

സാധാരണ പ്രണയകഥകളിൽ കാണുന്ന പോലെ അഞ്ജലി കരഞ്ഞു തളരുകയോ, നിതിൻ മദ്യപിച്ചു വണ്ടിയോടിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. പകരം രണ്ടുപേരും അവരവരുടെ ജോലികളിൽ മുഴുകി. പക്ഷേ രണ്ടുപേരുടെയും ഉള്ളിൽ ഒരുതരം അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ഞാൻ അല്പം കൂടുതൽ സംസാരിച്ചു പോയോ? പക്ഷേ അവന് എന്നെ ഒന്ന് സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാമായിരുന്നില്ലേ?”- അഞ്ജലി ചിന്തിച്ചു

“അവൾക്ക് തിരക്കാണെന്ന് എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ കൺട്രോൾ ചെയ്യാൻ നോക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത് ശരിയായില്ല.”- നിതിൻ ചിന്തിച്ചു

മൂന്നാം ദിവസം രാത്രി നിതിൻ ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു. ഒരു വലിയ ഖേദപ്രകടനമല്ല, പകരം ഒരു ചെറിയ ലിങ്ക്. അവൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പഴയ പാട്ടിൻ്റെ കവർ വേർഷൻ.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം അവർ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി. അധികം ആൾത്തിരക്കില്ലാത്ത ഒരു പാർക്കിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അഞ്ജലി തന്നെയാണ് ആദ്യം മിണ്ടിയത്.

“സോറി നിതിൻ. അന്നത്തെ മൂഡിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞതാണ്. ഐ വാസ് ജസ്റ്റ് സ്ട്രെസ്ഡ് ഔട്ട്‌.”
നിതിൻ ചിരിച്ചു. “ഇറ്റ്സ് ഓക്കേ അഞ്ജലി. പക്ഷേ നമുക്ക് കുറച്ചുകൂടി നന്നായി കമ്മ്യൂണിക്കേറ്റ് ചെയ്യാം. നീ ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ എനിക്ക് പേടിയല്ല, വിഷമമാണ് തോന്നുന്നത്. നമ്മൾ തമ്മിൽ എന്തിനാണ് ഈ ഈഗോ?”

അവിടെയാണ് അവരുടെ ബന്ധം കൂടുതൽ ദൃഢമായത്. ‘ആര് ആദ്യം സോറി പറയും’ എന്ന മത്സരത്തിന് പകരം ‘നമുക്ക് ഇടയിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്’ എന്ന തിരിച്ചറിവിലേക്ക് അവർ എത്തി.

വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചോ ഒരുമിച്ച് താമസിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള ചോദ്യങ്ങൾ വന്നപ്പോൾ അവർക്ക് കൃത്യമായ മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നു.

“നമുക്ക് ഒളിച്ചോടുകയൊന്നും വേണ്ട. വീട്ടിൽ സംസാരിക്കാം. അവർ എതിർത്താൽ നമുക്ക് അവരെ കാര്യങ്ങൾ ബോധ്യപ്പെടുത്താം. പക്ഷേ നമ്മുടെ ഈ ‘സ്പേസ്’ നമുക്ക് എന്നും വേണം,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു.

നിതിൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “തീർച്ചയായും. പ്രണയം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഒരാൾ മറ്റൊരാളിലേക്ക് ലയിച്ചു ഇല്ലാതാവുക എന്നതല്ല, മറിച്ച് രണ്ടു വ്യക്തികളായി തന്നെ പരസ്പരം താങ്ങായി നിൽക്കുക എന്നതാണ്.”

കൊച്ചിയിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവിലൂടെ അവർ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ അവരിൽ പ്രണയിതാക്കൾ എന്നതിലുപരി മികച്ച രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളെ കാണാമായിരുന്നു.

വീട്ടുകാരോട് കാര്യം അവതരിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അടുത്ത കടമ്പ. സാധാരണ മലയാളം സിനിമകളിലെ പോലെ തറവാടിത്തത്തിൻ്റെയോ ജാതിയുടെയോ വലിയ മതിലുകൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, “ഒരു മെട്രോ യാത്രയിൽ തുടങ്ങിയ പരിചയം” എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഉണ്ടാകാനിടയുള്ള ആശങ്ക അവരെ അലട്ടിയിരുന്നു.

നിതിൻ്റെ വീട്ടിൽ ആദ്യം സംസാരിച്ചത് അഞ്ജലിയാണ്. അവൾ തൻ്റെ കരിയറിനെക്കുറിച്ചും ജീവിതത്തോടുള്ള കാഴ്ചപ്പാടിനെക്കുറിച്ചും വ്യക്തമായി സംസാരിച്ചു. നിതിൻ്റെ അമ്മയ്ക്ക് ആദ്യം ചെറിയൊരു അമ്പരപ്പ് തോന്നിയെങ്കിലും, മകൻ്റെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

“നിനക്ക് അവളെ വിശ്വാസമാണോ?” എന്ന അച്ഛൻ്റെ ചോദ്യത്തിന് നിതിൻ നൽകിയ മറുപടി ലളിതമായിരുന്നു:

“എനിക്ക് അവളെ പ്രണയിക്കാൻ എളുപ്പമായിരുന്നു അച്ഛാ, പക്ഷേ അവളെ ബഹുമാനിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ഇത് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ വേണ്ട ഒരാളാണെന്ന് മനസ്സിലായത്.”

അവരുടെ വിവാഹം ഒരു വലിയ ആഘോഷമായിരുന്നില്ല. കടം വാങ്ങിയ പണം കൊണ്ട് നടത്തുന്ന ആഡംബരത്തേക്കാൾ, പ്രിയപ്പെട്ടവർ മാത്രം പങ്കെടുത്ത ഒരു ചെറിയ ചടങ്ങ് അവർ തിരഞ്ഞെടുത്തു.

നിതിൻ അവൾക്ക് നൽകിയത് ഒരു സ്വർണ്ണമാലയല്ല, മറിച്ച് അവൾക്ക് ഏറെ നാളായി ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു റീഡിംഗ് കിൻഡിൽ ആയിരുന്നു. അവരുടെ ഹണിമൂൺ പ്ലാനുകൾ വിദേശ രാജ്യങ്ങളിലേക്കായിരുന്നില്ല; പകരം അവർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട കൊച്ചിയിലെ പഴയ തെരുവുകളിലൂടെയും മൂന്നാറിലെ അധികം അറിയപ്പെടാത്ത മലനിരകളിലൂടെയും അവർ യാത്ര ചെയ്തു.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞു മാസങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും അവരുടെ ആ ‘ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് വൈബ്’ മാറിയില്ല. ഇന്നും വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ അവർ മെട്രോയിൽ ഒന്നിച്ച് യാത്ര ചെയ്യാറുണ്ട്.

അഞ്ജലി തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ നിതിൻ അവളുടെ ഹെഡ്സെറ്റിലെ പാട്ടുകളിലൊന്ന് പങ്കിട്ടു കേൾക്കും. ഇടയ്ക്ക് അവർ പഴയ ആ കഫേയിൽ പോകും, അന്ന് ആദ്യമായി സംസാരിച്ച ആ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് ഓർക്കും.

“പ്രണയം എന്നത് ജീവിതം തുടങ്ങാനുള്ള ഒരു കാരണം മാത്രമല്ല, ജീവിതം ആസ്വദിക്കാനുള്ള ഒരു കൂട്ട് കൂടിയാണെന്ന് അവർ തെളിയിച്ചു.”

കൊച്ചിയിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ, ഹോണടികൾക്കും ബഹളങ്ങൾക്കും നടുവിൽ, രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ വളരെ ശാന്തമായി, ഒരേ താളത്തിൽ ഇന്നും സ്പന്ദിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു

– നയന മഹേഷ്‌. എ