മണ്ണും മഷിയും

ജീവിതത്തിൽ എടുത്ത തെറ്റായ ഒരു തീരുമാനം എന്നും തിരക്ക് മാത്രം ഉള്ള ഒരുവൻ്റെ ഭാര്യ ആയതാണ്. പ്രണയിക്കുന്ന കാലത്ത് അയാൾ എനിക്ക് മോഹന വാഗ്ദാനങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ തന്നിട്ടില്ലാത്ത കൊണ്ടും ജീവിതത്തിൽ എല്ലാവർക്കും തിരക്കുകൾ ഉള്ളത് കൊണ്ടും ഞാൻ അത് മുഖവിലക്ക് എടുത്തില്ല എന്ന് പറയുന്നതാവും സത്യം.

കാലങ്ങൾ പോകുമ്പോൾ അയാളുടെ തിരക്കുകളും ഏറി വന്നു.ഞാൻ എന്ന വ്യക്തി ജീവിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് പോലും മറന്നു. സ്വയം സമ്പാദിച്ച ജോലി ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഒന്നിനും മുട്ട് ഉണ്ടായില്ല. എല്ലാവർക്കും പ്രണയകാലം മനോഹരം ആയിരിക്കും, വാഗ്ദാനങ്ങളാൽ സമ്പുഷ്ടം, എനിക്ക് അതും ഇല്ല..!

ഇടക്ക് മുഖപുസ്തകത്തിൽ (ഫേസ്ബുക്) ഞാൻ ഒരു വീഡിയോ കണ്ടു ഒരു ഡിവോഴ്സ് ഹാമ്പർ, വേർപ്പിരിഞ്ഞു പോകുന്ന ഭാര്യക്ക് ഭർത്താവ് കൊടുക്കുന്ന സമ്മാനം. ആ പെട്ടിയിൽ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം അയാൾ ചേർത്ത് വയ്ക്കുന്നു, അതിൻ്റെ കീഴിൽ പ്രബുദ്ധ മലയാളികളുടെ അഭിപ്രായ വർഷം. ഒന്നോർത്താൽ ശരിയാണ്. കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ചേർത്ത് പിടിക്കാതെ മാറി നടന്ന ആൾ ഇപ്പോൾ ഈ ചെയ്യുന്നത്തിൻ്റെ അർത്ഥം എന്താവും..?

ഒരു ഔട്ടിങ് അല്ലെങ്കിൽ സിനിമ ഇതുപോലെ ഉള്ള ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ മതിയാകും ഒരു ശരാശരി ഭാര്യക്ക്, പ്രയോരിറ്റി എന്നത് പ്രധാനമാണ്. കൂട്ടുകാർക്കും കുടുംബത്തിനും സമയം ചിലവഴിക്കുന്ന ഈ മഹാന്മാരുടെ പ്രയോരിറ്റി ലിസ്റ്റിൻ്റെ അവസാന അധ്യായങ്ങളാണ് ഞാൻ ഉൾപ്പെടുന്ന ഭാര്യാസമൂഹം.

ഞാൻ ഒരു ലൈബ്രറി പ്രൊഫഷണൽ ആണ്. പുസ്തകങ്ങളുടെ ലോകത്താണ് എൻ്റെ പകൽ നേരങ്ങൾ. അടുക്കി വെച്ച അലമാരകൾക്കിടയിൽ ഓരോ പുസ്തകത്തിനും കൃത്യമായ സ്ഥാനമുണ്ട്. കീറിപ്പോയ താളുകൾ ഞാൻ ഒട്ടിച്ചു വെക്കും, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ കവിതകളെ പൊടിതട്ടി അടുക്കി വെക്കും. എന്നാൽ വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഞാൻ ചെന്നു കയറുന്നത് മറ്റൊരു ലോകത്തേക്കാണ്.

അയാൾ ഒരു ജിയോളജി പ്രൊഫഷണൽ ആണ്. പാറകളെയും മണ്ണിൻ്റെ പാളികളെയും കുറിച്ച് പഠിക്കുന്ന ഒരാൾ. ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിലെ ചലനങ്ങളെ കുറിച്ച് അയാൾക്ക് കൃത്യമായ ധാരണയുണ്ട്, പക്ഷേ തൻ്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന ആളുടെ ഉള്ളിലെ വിങ്ങലുകൾ അയാൾ കാണാറില്ല. അയാളുടെ ലോകം ലബോറട്ടറികളിലും കല്ലുകളുടെ കാഠിന്യത്തിലും ഒതുങ്ങിപ്പോയി.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ലൈബ്രറിയിൽ നിന്നും മടങ്ങി വന്നത് ഒരു പഴയ പ്രണയകഥയുടെ പുസ്തകവുമായാണ്. അയാൾ പതിവുപോലെ ടേബിളിൽ കുറെ ശിലാശേഖരങ്ങൾ (Rock samples) നിരത്തി വെച്ച് പരിശോധനയിലായിരുന്നു.

“ഈ കല്ലുകൾക്ക് എന്ത് ഉറപ്പാണ് അല്ലേ?” ഞാൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.

അയാൾ ഒന്ന് നോക്കി. “അതെ, ഇവ രൂപപ്പെടാൻ ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾ വേണം. ഇവയ്ക്ക് മാറ്റമില്ല.”

“മാറ്റമില്ലാത്തത് കൊണ്ടാവണം ഇതിനോട് നിനക്ക് ഇത്ര താൽപ്പര്യം,” ഞാൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി. “നമ്മുടെ ജീവിതം ഈ പാറകൾ പോലെയല്ല. ഇതിൽ വിള്ളലുകൾ വീണാൽ ഒട്ടിച്ചു വെക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. ലൈബ്രറിയിലെ പുസ്തകങ്ങൾ പോലെയാണത്, സൂക്ഷിച്ചില്ലെങ്കിൽ ചിതൽ പിടിച്ചു പോകും.”

അയാൾ ഒന്ന് നിശബ്ദനായി. ഞാൻ കണ്ട ആ ‘ഡിവോഴ്സ് ഹാമ്പർ’ വീഡിയോയെ കുറിച്ച് അയാളോട് പറയണമെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ എന്തിനാണ്? മണ്ണിലെ ധാതുക്കളെ കുറിച്ച് ഗവേഷണം നടത്തുന്ന അയാൾക്ക് മനസ്സിൻ്റെ മടുപ്പ് ഒരു ‘റിപ്പോർട്ട്’ മാത്രമായിരിക്കും.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ എൻ്റെ ജോലിയിൽ കൂടുതൽ മുഴുകി. ഓരോ പുസ്തകവും എനിക്ക് ഓരോ കൂട്ടുകാരെപ്പോലെയായി. അയാൾ സൈറ്റുകളിലേക്ക് യാത്ര പോകുമ്പോൾ, അയാളുടെ പ്രയോരിറ്റി ലിസ്റ്റിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചില്ല. പകരം, എൻ്റെ സന്തോഷം എൻ്റെ ലൈബ്രറിക്കുള്ളിലും, എൻ്റെ തന്നെ ഏകാന്തതയിലുമാണെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു.

ഒരു ശരാശരി ഭാര്യയ്ക്ക് വേണ്ടത് ഔട്ടിംഗോ സിനിമയോ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ‘താൻ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്’ എന്ന ബോധ്യമാണ്. അയാൾ ഭൂമിക്കടിയിലെ നിഗൂഢതകൾ തേടി പോകുമ്പോൾ, ഉപരിതലത്തിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഒരാളെ കാണാൻ മറന്നു പോകുന്നു.

ഇന്ന് ഞാൻ ആ പഴയ പുസ്തകത്തിലെ ഒരു വരി ഓർക്കുന്നു: “ചില മനുഷ്യർ പാറകൾ പോലെയാണ്, പുറമെ കഠിനമെങ്കിലും ഉള്ളിൽ തണുപ്പാണ്. പക്ഷേ മറ്റു ചിലർ പുസ്തകങ്ങൾ പോലെയാണ്, വായിച്ചെടുക്കാൻ ആരും വരാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം പൊടിപിടിച്ചു പോകുന്നവർ.”

എൻ്റെ ജീവിതവും ഒരു ലൈബ്രറി പോലെയാണ്. അവിടെ എല്ലാവർക്കും വരാം, വായിക്കാം. പക്ഷേ പുസ്തകം തിരിച്ചുവെക്കേണ്ട സ്ഥാനത്ത് വെക്കാൻ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. എങ്കിലും എനിക്ക് പരാതിയില്ല, കാരണം എൻ്റെ ജീവിതം എന്റേത് കൂടിയാണ്. സ്വന്തമായി ജോലി ഉള്ളതുകൊണ്ട് ആരുടെ മുന്നിലും കൈനീട്ടേണ്ടി വരുന്നില്ല എന്ന ബോധം എനിക്ക് നൽകുന്ന ആത്മവിശ്വാസം ചെറുതല്ല…

ഒടുവിൽ ഞാൻ ആ തീരുമാനമെടുത്തു. അത് അയാളോടുള്ള പ്രതിഷേധമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എന്നെത്തന്നെ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമമായിരുന്നു. ദൂരെയുള്ള ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ ഗവൺമെന്റ് ലൈബ്രറിയിലേക്ക് ഞാൻ ട്രാൻസ്ഫർ വാങ്ങി. പായ്ക്ക് ചെയ്ത പെട്ടികൾക്കിടയിൽ എൻ്റെ പുസ്തകങ്ങൾക്കൊപ്പം ആ പഴയ പ്രണയകഥയുടെ പുസ്തകവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒപ്പം പ്രണയ കാലത്തെയും വിവാഹ ജീവിതത്തിലെയും നിമിഷങ്ങൾ കോർത്തിണക്കിയ ഒരു കൊളാഷ് ഫോട്ടോയും.

“എന്തിനാണ് ഇത്ര ദൂരേക്ക്?” യാത്രയാക്കാൻ വന്നപ്പോൾ അയാളുടെ ചോദ്യത്തിൽ നേരിയൊരു അമ്പരപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, മണ്ണിലെ ചലനങ്ങൾ അളക്കുന്ന അയാളുടെ യന്ത്രങ്ങൾക്കൊന്നും എൻ്റെ മനസ്സിൻ്റെ ഈ വലിയ സ്ഥാനചലനം മുൻകൂട്ടി പ്രവചിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല.

“ഭൂമിയുടെ പാളികൾക്കിടയിൽ മർദ്ദം കൂടുമ്പോൾ അവ സ്ഥാനം മാറുമല്ലോ, അതുപോലെ ഒന്ന്,” എന്ന് മാത്രം ഞാൻ മറുപടി നൽകി.

ഇന്ന് ഞാൻ മറ്റൊരു നഗരത്തിലാണ്. ഇവിടെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ കേൾക്കാം. അടുക്കി വെച്ച ലൈബ്രറി റാക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ പഴയ ആ ‘ഡിവോഴ്സ് ഹാമ്പർ’ വീഡിയോ ഞാൻ വീണ്ടും ഓർക്കും. പക്ഷേ എനിക്ക് അങ്ങനെയൊന്ന് വേണ്ടിവന്നില്ല. കാരണം, ഞാൻ എന്നെത്തന്നെയാണ് എനിക്ക് സമ്മാനമായി നൽകിയത്.

ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കാറുണ്ട്. ഫോണിലൂടെ. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോഴത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ വാക്കുകൾ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ  സംഭാഷണങ്ങളിലുണ്ട്.

അയാൾ തൻ്റെ പുതിയ സൈറ്റിലെ പാറകളുടെ കാഠിന്യത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ, ഞാൻ ഇവിടെ പൂത്തുനിൽക്കുന്ന മരങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയും. അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും എന്നെ വിളിക്കാൻ സമയം കിട്ടാറുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ, നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയം കല്ലുപോലെ കടുപ്പമുള്ള അയാളുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു വിള്ളൽ വീഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ടാവാം.

ഞങ്ങൾ വിവാഹമോചനം നേടിയിട്ടില്ല. നിയമപരമായി ഞങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഒന്നാണ്, പക്ഷേ മാനസികമായി ഞാൻ അയാളുടെ ‘പ്രയോരിറ്റി ലിസ്റ്റിലെ’ അവസാന പേജിൽ നിന്നും പുറത്തുകടന്നു.

സ്വന്തമായി സമ്പാദിക്കുന്ന പണം നൽകുന്ന ആത്മവിശ്വാസം എന്നെ തളരാതെ നിർത്തി. രാത്രികളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്, ചില ബന്ധങ്ങൾ മനോഹരമാകുന്നത് അവ അകന്നു നിൽക്കുമ്പോഴാണ്. അടുത്തിരുന്നപ്പോൾ കാണാതിരുന്ന പലതും ഈ ദൂരം ഞങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുതരുന്നു.

അയാൾ ഇപ്പോഴും ഭൂമിക്കടിയിലെ നിഗൂഢതകൾ തേടുന്നു. ഞാൻ ഇപ്പോഴും തകർന്നുപോയ താളുകൾ തുന്നിച്ചേർക്കുന്നു. പക്ഷേ ഒരു മാറ്റമുണ്ട്—ഇന്ന് ഞാൻ മറ്റൊരാൾ എന്നെ വായിക്കാൻ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നില്ല. പൊടിപിടിച്ചു പോകാതിരിക്കാൻ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ഓരോ ദിവസവും പുതുക്കുന്നു.

കൂടെയുള്ളപ്പോൾ ശ്വാസം മുട്ടിയ എനിക്ക്, ഈ അകലം ഒരു ഓക്സിജൻ സിലിണ്ടർ പോലെയാണ്. ഞങ്ങൾ വേർപിരിഞ്ഞവരല്ല, പക്ഷേ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്നുമില്ല. കൃത്യമായ സ്ഥാനത്ത് തിരിച്ചുവെച്ച ഒരു പുസ്തകം പോലെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ശാന്തയാണ്.

അവസാനിച്ചു.

– നയന മഹേഷ്‌