ഒരു ഇടവപ്പാതിയുടെ വൈകുന്നേരം. ആകാശത്തെ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ഭൂമിയെ വിഴുങ്ങാൻ വെമ്പിനിൽക്കുന്നു. ജനലഴികളിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിനെ നോക്കി നിൽക്കെയാണ് പഴയ ആ പെട്ടി അലമാരയുടെ മൂലയിൽ കണ്ടത്.
അതൊരു പഴയ തുകൽ ബാഗായിരുന്നു. പൊടിതട്ടി തുറന്നപ്പോൾ ഉള്ളിൽ മഞ്ഞനിറം പടർന്ന കുറേ കത്തുകൾ. ഓരോന്നിലും പ്രിയപ്പെട്ടവൻ്റെ കയ്യൊപ്പ്. പുറത്ത് പെരുമഴ ആർത്തലച്ചു പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. മഴയുടെ ഇരമ്പൽ അവളുടെ ചെവിയിൽ പഴയ പ്രണയഗാനമായി മാറി.
ഓരോ കത്തും വായിച്ചു തീരുമ്പോഴും മുറ്റത്തെ മഴവെള്ളത്തിന് അവളുടെ കണ്ണീരിൻ്റെ ഉപ്പും പ്രണയത്തിൻ്റെ മണവുമുണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ഈ മഴക്കാലത്ത് അവൾ തനിച്ചായിരുന്നില്ല; ആ പഴയ വരികളിലെ ഓർമ്മകൾ അവൾക്ക് കുടപിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മഴയുടെ സംഗീതത്തിനൊപ്പം ആ പഴയ കത്തുകളിലെ ഓരോ അക്ഷരവും അവളിൽ ഒരു കാലയന്ത്രം പോലെ പ്രവർത്തിച്ചു. അവൻ എഴുതിയ ഓരോ വരിയിലും അന്ന് അവർ പങ്കുവെച്ച സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. ആ കത്തുകൾ വെറുമൊരു കടലാസല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ഒരുകാലത്ത് അവർ പരസ്പരം കോർത്തുവെച്ച ഹൃദയസ്പന്ദനങ്ങളുടെ നിഴൽചിത്രങ്ങളായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ വീശിയടിച്ച മഴത്തുള്ളികൾ അവൻ്റെ സ്പർശനത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. താൻ ഒട്ടും തനിച്ചല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ ഒരു മധുരമായ വേദന പടർത്തി.
കാലം എത്ര മാറിയാലും മായാത്ത ആ കയ്യൊപ്പുകളിൽ തൊടുമ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നിയത് അവൻ തൻ്റെ തൊട്ടരികിൽ തന്നെയുണ്ടെന്നാണ്. പുറത്ത് ഇരുട്ട് കൂടുതൽ കനത്തു, മിന്നലിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ പഴയ ബാഗ് ഒരു നിധിപെട്ടി പോലെ തോന്നി. ആ കത്തുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നത് വാഗ്ദാനങ്ങളും, കുസൃതികളും, അവർ മാത്രം അറിഞ്ഞ രഹസ്യങ്ങളുമായിരുന്നു. മഴയുടെ താളം മുറുകുമ്പോൾ, ആ ഓർമ്മകൾ അവൾക്ക് ഒരു പുതപ്പായി മാറി. തണുത്ത കാറ്റിൻ്റെ അകമ്പടിയോടെ ആ പഴയ പ്രണയത്തിൻ്റെ ചൂട് അവളിൽ പടർന്നു കയറി.
എത്ര ദൂരത്താണെങ്കിലും, ഈ മഴക്കാലം അവരെ വീണ്ടും ഒരുമിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഏകാന്തതയുടെ കയ്പ് ഇല്ലാതാക്കി, ഓർമ്മകളുടെ വസന്തം ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു. മഴ നിലയ്ക്കുമ്പോൾ ആ കത്തുകൾ മടക്കി വെക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി, ചില പ്രണയങ്ങൾ മരണമില്ലാത്തതാണെന്ന്; അവ മഴവെള്ളം പോലെ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും, ഓർമ്മകളുടെ മണ്ണിൽ പച്ചപ്പും പ്രണയത്തിൻ്റെ ഗന്ധവും ബാക്കിവെച്ചുകൊണ്ട്….
– നയന മഹേഷ്. എ
