പഴയ ഒരു വലിയ വീട്ടിൽ പതിനാറുകാരിയായ നൂറ താമസിച്ചിരുന്നു. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ആ വീട് മനോഹരമായിരുന്നു. പക്ഷേ നൂറയ്ക്ക് അത് ഒരു തടവറയായിരുന്നു.
അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾ അവളെ വളരെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ആ സ്നേഹം പലപ്പോഴും നിയന്ത്രണങ്ങളായി മാറി. ഒറ്റയ്ക്ക് പുറത്തിറങ്ങാൻ പാടില്ല, സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കരുത്, സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കരുത്—എന്നിങ്ങനെ നിരവധി വിലക്കുകൾ.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ വഴിയിലൂടെ നടക്കുകയും കളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കുട്ടികളെ കണ്ടാൽ നൂറയുടെ മനസ്സ് വിങ്ങും. അവൾക്കും അവരുടെ കൂടെ ഓടിനടക്കണം, ലോകം കാണണം, സ്വപ്നങ്ങൾ പിന്തുടരണം എന്നാഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ നിന്ന് ഒരു ലേഖനമത്സരത്തിൻ്റെ അറിയിപ്പ് വന്നു. വിഷയം: “സ്വാതന്ത്ര്യം”.
നൂറ തൻ്റെ മനസ്സിലെ എല്ലാ വികാരങ്ങളും പേപ്പറിലേക്ക് പകർന്നു. ചിറകുകളുണ്ടായിട്ടും പറക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പക്ഷിയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അവളുടെ ലേഖനം. ആ പക്ഷി യഥാർത്ഥത്തിൽ അവൾ തന്നെയായിരുന്നു.
മത്സരഫലം വന്ന ദിവസം നൂറയുടെ ലേഖനം ഒന്നാം സ്ഥാനം നേടി. ചടങ്ങിൽ അധ്യാപിക അവളുടെ രചന വായിച്ചുകേൾപ്പിച്ചു. സദസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന അവളുടെ മാതാപിതാക്കളും അത് കേട്ടു.
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന വേദന അവർ ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അച്ഛൻ അവളോട് പറഞ്ഞു:
“നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാനാണ് ഞങ്ങൾ ശ്രമിച്ചത്. പക്ഷേ അറിയാതെ നിൻ്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ ഞങ്ങൾ ബന്ധിച്ചുവെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് മനസ്സിലാകുന്നത്.”
ആ ദിവസത്തിനുശേഷം നൂറയുടെ ജീവിതം മാറി. വിലക്കുകൾക്ക് പകരം വിശ്വാസം വന്നു. ഭയത്തിന് പകരം ആത്മവിശ്വാസവും.
അവൾ മനസ്സിലാക്കി—ഏറ്റവും വലിയ തടവ് ചിലപ്പോൾ ചുമരുകൾക്കുള്ളിലല്ല; മറ്റുള്ളവർ നമ്മുടെ മേൽ പണിയുന്ന ഭയങ്ങളിലാണ്.
– അസ്ന ഫാത്തിമ
